Sonay
17.07.08, 18:29
Sankibir ben kalmışım dünyada ve herkes giderken ne kadar keder,ne kadar hüzün varsa bırakmış ve ben nerede bulduysam toplamış almışım yalnızlığı.Önümde üzerine sonbahar değmiş yapraklarıyla duran söğüt ağacı…yine aynı duruyor ve her zamanki yorgun haliyle.Az ileride duran havuz ise solgun.Su çaresiz,insanlar susmuş sessiz bir yağmur gibi.Güvercinler kanat çırpmaya korkuyor gibi.Sessiz bir matem neye olduğu bilinmeyen.Ellerim cebimde aptalca yürüyorum sokaklarda.Her nesne bir hayal oldu düşüncelerimde.İçimde konuşan ben ile derin bir sohbet başlamıştı…
Tam konuşmanın ortasında daldı.Adı yoktu
Dinledi..Dinledi.Belki gözlerindeki suskunlukta anlattı tüm söylemek istediklerini.Hadi git yaz şimdi.Yazacak çok şeyin,söyleyecek hiçbirşeyin yok çünkü dedi ve kayboldu.Öyle miydi ki?
Zemheri artığı umutlarla gecenin dudaklarına yapışmış bir sevda olduğunu düşünüyordum oysa ben.Birbirini hiç görmemiş şehrin sokakları gibi kavşaklarda buluşan serin bir rüzgardık.
Her gülüşünde topraklarımdan düşleri kanatlandırıyorum bilmediğim fakir iklimlere.Şimdi ise yerle bir olmuştu her şey.Olmazsa olmazlarım.İlklerim.Yargılarım.Zaten hep yenik başlamıştım sevdalara.Biliyorum ya erken doğmuşum umuda yada geç kalmışım kavuşma yaşanan sevdalara.Anlamlandıramadığım ise hep yitik kalan bendim.
İç ses: Hayır öyle değil.Umutlarını beyaza boyamıştın sen.Yaşama ait tüm lekelere inat kesinlikle Beyazdı.Biliyorsun,Biliyorum…Bilmek bazen hiçbir işe yaramıyor bunu da biliyoruz işte.
Kendi zehrini yemiş akrep gibi kıvranmam bundandır belki.Bazen kendimi kuşatma altındaki bir ordunun komutanı gibi hissediyorum.Bana ihanet eden sayısız askerim var.Düşmanı alt edemediğimden değil arkadan vuruşlar yüzünden kaybediyorum savaşı.
Şimdi beyaz bir bayrak lazım bana.Bütün menzilleri kaybetmiş bir komutanın onurunu daha fazla zedelemeden teslim olmayı bilmesi gerek.Uzun sürmez esaretim,içimde bu yenilginin acısını yıllarca taşıyacak olsam bile bir yolunu bulup kavuşurum özgürlüğüme. Yine düşlerime yolculuğum…
Düşümde meleklerin saçları salkım salkım.Havada ise dondurmadan kaleler var ve ben sarayımın odasında kuş tüyü vadilerde dalıyorum düşlere.
Düşüm bulut dolu.Öylece bakıyorum.Milyonlarca öykü yazdım bulutların dansına ama şimdi yalnızca güneşin önünü kesiyorlar.Yağmur doluyor her yere.
Çok şey vardı yapabileceğim,bulutlar çıkMASALardı yoluma…
Bu masal burada biter,gökten de sayısız bulut düşer.İsteyen herkese gölge,isteyen herkese umut görevini yerine getirirler..
Unutmadan;ağladığım günlere inat,mavi okyanuslarda umut diye seviyorum martı çığlıklarını….
Tam konuşmanın ortasında daldı.Adı yoktu
Dinledi..Dinledi.Belki gözlerindeki suskunlukta anlattı tüm söylemek istediklerini.Hadi git yaz şimdi.Yazacak çok şeyin,söyleyecek hiçbirşeyin yok çünkü dedi ve kayboldu.Öyle miydi ki?
Zemheri artığı umutlarla gecenin dudaklarına yapışmış bir sevda olduğunu düşünüyordum oysa ben.Birbirini hiç görmemiş şehrin sokakları gibi kavşaklarda buluşan serin bir rüzgardık.
Her gülüşünde topraklarımdan düşleri kanatlandırıyorum bilmediğim fakir iklimlere.Şimdi ise yerle bir olmuştu her şey.Olmazsa olmazlarım.İlklerim.Yargılarım.Zaten hep yenik başlamıştım sevdalara.Biliyorum ya erken doğmuşum umuda yada geç kalmışım kavuşma yaşanan sevdalara.Anlamlandıramadığım ise hep yitik kalan bendim.
İç ses: Hayır öyle değil.Umutlarını beyaza boyamıştın sen.Yaşama ait tüm lekelere inat kesinlikle Beyazdı.Biliyorsun,Biliyorum…Bilmek bazen hiçbir işe yaramıyor bunu da biliyoruz işte.
Kendi zehrini yemiş akrep gibi kıvranmam bundandır belki.Bazen kendimi kuşatma altındaki bir ordunun komutanı gibi hissediyorum.Bana ihanet eden sayısız askerim var.Düşmanı alt edemediğimden değil arkadan vuruşlar yüzünden kaybediyorum savaşı.
Şimdi beyaz bir bayrak lazım bana.Bütün menzilleri kaybetmiş bir komutanın onurunu daha fazla zedelemeden teslim olmayı bilmesi gerek.Uzun sürmez esaretim,içimde bu yenilginin acısını yıllarca taşıyacak olsam bile bir yolunu bulup kavuşurum özgürlüğüme. Yine düşlerime yolculuğum…
Düşümde meleklerin saçları salkım salkım.Havada ise dondurmadan kaleler var ve ben sarayımın odasında kuş tüyü vadilerde dalıyorum düşlere.
Düşüm bulut dolu.Öylece bakıyorum.Milyonlarca öykü yazdım bulutların dansına ama şimdi yalnızca güneşin önünü kesiyorlar.Yağmur doluyor her yere.
Çok şey vardı yapabileceğim,bulutlar çıkMASALardı yoluma…
Bu masal burada biter,gökten de sayısız bulut düşer.İsteyen herkese gölge,isteyen herkese umut görevini yerine getirirler..
Unutmadan;ağladığım günlere inat,mavi okyanuslarda umut diye seviyorum martı çığlıklarını….